سرویس خبری نویسنده

الیف شافاک در داستان‌هایش جهانی چندلایه از شخصیت‌های زخم‌خورده، زنان به‌حاشیه‌رانده‌شده، خاطرات تاریخی و شهرهایی چون استانبول می‌سازد؛ جهانی که در آن مرز میان گذشته و حال، تجربه زیسته و اندیشه نویسنده و واقعیت و امر جادویی پیوسته جابه‌جا می‌شود.

با چشمان یک رهگذر، خیابان را نظاره می‌کنم. زنگ مدرسه را زده‌اند. کودکان آهسته‌آهسته راهی خانه می‌شوند. بسیاری از آنها تا منزل، راه درازی در پیش دارند. در این میان، منظره‌ی کوله‌پشتی‌های سنگینشان، بر نگاهم میخ می‌شود. بارشان چنان سنگین است که هیکل کوچکشان را به جلو خم می‌کند و گاهی به راست، به چپ…

سالمندان آینده، همین میانسالان امروزند؛ آدم‌هایی که هنوز فرصت دارند با تغییر سبک زندگی و توجه بیشتر به سلامت جسم و روان، برای سال‌های سالمندی خود آماده شوند.

گردشگری فقط دیدن یک مکان نیست؛ گاهی پای دیدن آدم‌هایی هم به میان می‌آید که در آن مکان زندگی می‌کنند. وقتی یک روستا به مقصد گردشگری تبدیل می‌شود، معماری، طبیعت و فرهنگ آن می‌تواند بخشی از جاذبه باشد، اما زندگی و چهره ساکنانش لزوماً جاذبه گردشگری نیست. مسئله اینجاست که چه کسی درباره دیده‌شدن مردم، مرزهای زندگی خصوصی و تبدیل زندگی روزمره به «تجربه گردشگری» تصمیم می‌گیرد.

در ساختارهای قدرت، مردان اغلب در جایگاه تصمیم‌گیری و اعمال قدرت ایستاده‌اند و زنان نزدیک به آنان بیشتر در حوزه مراقبت، انسان‌دوستی و محیط زیست ظاهر می‌شوند؛ اما آیا این تقسیم نقش، خود بخشی از مسئله قدرت و جنسیت نیست؟

قضاوت‌های روزمره گاهی در چند ثانیه شکل می‌گیرند، اما تصویری که از آدم‌ها و جهان اطرافمان می‌سازند، می‌تواند مدت‌ها در ذهنمان باقی بماند؛ بی‌آنکه متوجه خطاهای دید و برداشت‌های عجولانه خود باشیم.

وقتی زیبایی ظاهری بر کارکرد و آسایش غلبه می‌کند، محصولات و فضاهای زندگی ممکن است از نیازهای واقعی انسان فاصله بگیرند؛ حال آنکه زیبایی پایدار هر شیء در تجربه‌ای شکل می‌گیرد که در زندگی روزمره با آن داریم.

شاید دلتنگی برای روزهای گذشته، فقط دلتنگی برای یک دوره تاریخی نباشد؛ گاهی دلمان برای روزهایی تنگ می‌شود که زندگی ساده‌تر بود و آدم‌ها برای دوست داشتن، بودن و به یاد آوردن یکدیگر، دنبال معنای پیچیده‌ای نمی‌گشتند.

فرش، حاصل پیوند صبر، هنر و زمان است؛ هر گره آن بخشی از زندگی بافنده را در خود جای می‌دهد و از تار و پودهای پراکنده، جهانی منسجم و ماندگار می‌آفریند.

«پیک‌می» فقط یک رفتار فردی برای جلب توجه مردان نیست؛ این پدیده می‌تواند بازتاب ساختاری باشد که زنان را در رقابت با یکدیگر برای دیده‌شدن، تأیید و انتخاب‌شدن قرار می‌دهد؛ رقابتی که شبکه‌های اجتماعی آن را گسترده‌تر و دائمی‌تر کرده‌اند.