سرویس خبری پروین بابایی

بسیاری از توصیه‌های علمی برای زندگی سالم بر تغذیه، ورزش و خواب تأکید دارند، اما تجربه زندگی نشان می‌دهد سلامت انسان تنها به عوامل جسمانی وابسته نیست. شاید بخشی از کیفیت زیستن در قلمرویی نهفته باشد که کمتر درباره آن سخن گفته می‌شود؛ جایی که عزت‌نفس، توکل و احساس استقرار در خویش، معنایی تازه به سلامت می‌بخشند.

وقتی از ایران دورم و می‌دانم فردا تاسوعاست، و چند سالی است که این روز را در ایران نبوده‌ام، دلم تنگ می‌شود. تمام روزهای محرمِ بچگی‌ام یادم می‌افتد. شب‌هایی که دمِ درِ خانه زیراندازی پهن می‌کردیم و با همسایه‌ها می‌نشستیم تا دسته‌های عزاداری بیایند و عبور کنند…

برخی انسان‌ها تنها یک مسیر برای زیستن پیش روی خود نمی‌بینند؛ ذهن آنها سرشار از استعدادها، ایده‌ها و امکان‌هایی است که هر کدام می‌تواند به زندگی متفاوتی بینجامد. اما وقتی ظرفیت ذهن از زمان پیشی می‌گیرد، انتخاب کردن به دشوارترین بخش زندگی تبدیل می‌شود و انسان ناچار است میان زندگی‌های ممکن خود دست به گزینش بزند.

گل‌ها و درختان در فرهنگ ایرانی تنها جلوه‌ای از طبیعت نیستند، بلکه بخشی از هویت ادبی، هنری و تاریخی این سرزمین را شکل داده‌اند.

بازار پرزرق‌وبرق لوازم کودک هر روز گسترده‌تر می‌شود؛ از ابزارهای هوشمند پایش خواب تا وسایلی با کاربردهای بسیار خاص. اما در میان این فراوانی، یک پرسش ساده کم‌تر مطرح می‌شود: آیا نوزاد واقعاً به این همه چیز نیاز دارد، یا ما برای آرام کردن نگرانی‌های خود خرید می‌کنیم؟

صنایع دستی با وجود آموزش گسترده و ظرفیت‌های اقتصادی فراوان، همچنان با چالش جدی نبود بازار پایدار و اشتغال مؤثر روبه‌روست. به نظر می‌رسد تا زمانی که میان آموزش، تولید و نیاز واقعی بازار پیوندی هدفمند ایجاد نشود، بخش بزرگی از ظرفیت‌های این حوزه به فرصت‌های از دست‌رفته تبدیل خواهد شد.

در سال‌های اخیر، افزایش مصرف سیگار و قلیان در میان دختران و زنان جوان به موضوعی قابل تأمل تبدیل شده است. معمولاً این پدیده از

برخی وسایل قدیمی، همچون ظرفی از خاطره، زندگی ما را پر می‌کنند و پیوندی میان گذشته و حال ایجاد می‌کنند؛ اما برای برخی دیگر همان اشیا یادآور درد و رنج‌اند و دور ریختنشان راهی برای سبک شدن و رهایی است. رابطه انسان با گذشته همیشه ملموس و پیچیده است، و اشیا یکی از ابزارهای اصلی این رابطه‌اند.

این روزها آموزش در ایران در وضعیتی قرار گرفته که بیش از هر زمان دیگری با بی‌ثباتی و گسست همراه است. محدودیت اینترنت، کاهش و ناپایداری کلاس‌های مجازی و تعطیلی‌ طولانی‌مدت مدارس، تصویری از یک نظام آموزشی ارائه می‌دهد که حتی در سطح حداقلی نیز از انسجام و تداوم برخوردار نیست. با این حال، تقلیل این وضعیت صرفاً به شرایط جنگی یا اختلالات اخیر، ساده‌سازی مسئله‌ای است که ریشه‌های عمیق‌تری دارد.

در گوشه‌ای از هر لپ‌تاپ، پوشه‌هایی هست که به‌ندرت باز می‌شوند؛ نه برای استفاده مداوم، بلکه برای اطمینان از اینکه چیزی از زندگی، از فکرها و از امکان‌ها، هنوز باقی است.