سرویس خبری فرهنگ و هنر

پنجم اسفند، یادآور تولد غلامحسین فرنود است؛ نویسنده، مترجم و ناشری که زندگی‌اش نه در سکوت کتابخانه‌ها، بلکه در متن پرتنش تاریخ، آموزش و نشر کتاب شکل گرفت. او از نسلی بود که کتاب را نه فقط برای خواندن، بلکه برای ساختن انسان و جامعه می‌خواست.

«داستان‌های شگفت‌انگیز جیمز» نوشته آناهیتا نظری، نویسنده ۱۰ ساله، مجموعه‌ای از هفت روایت کوتاه درباره تجربه‌های روزمره یک پسربچه دبستانی است؛ تجربه‌هایی ساده که از نگاه کودکانه، رنگی از کشف و شگفتی می‌گیرند.

روز جهانی زبان مادری فقط درباره حق سخن گفتن به یک زبان نیست؛ درباره حق زنده ماندن همه صداهایی است که یک زبان را می‌سازند، از خودِ زبان گرفته تا گویش‌هایش. در جهانی که ارتباطات گسترده‌تر از همیشه شده، خطر حذف آرام و نامرئی نه‌فقط زبان‌های کوچک، بلکه گویش‌ها نیز بیش از هر زمان دیگری جدی است.

سانسور، تنها حذف چند خبر یا واژه نیست؛ تغییری است در مسیر گردش اطلاعات. وقتی رسانه رسمی نتواند بخشی از واقعیت را بازتاب دهد، آن واقعیت خاموش نمی‌شود، بلکه راه خود را به فضاهای غیررسمی باز می‌کند؛ جایی که آزادی بیشتر است، اما اعتبار و اعتماد، شکننده‌تر.

ظهور آثار تولید شده با هوش مصنوعی، پرسش‌های اساسی درباره خلاقیت، هنر و جایگاه هنرمند را در عصر جدید مطرح کرده است. آیا می‌توان الگوریتم‌ها را هنرمند دانست؟

یوکو اونو، هنرمند ژاپنی و یکی از پیشگامان هنر مفهومی جهان، در سالروز تولدش نه فقط به‌عنوان همسر جان لنون، بلکه به‌مثابه صدایی مستقل در هنر، صلح و مقاومت فرهنگی یاد می‌شود؛ زنی که مرز میان زندگی و هنر را برای همیشه جابه‌جا کرد.

۲۷ بهمن، یادآور تولد نویسنده‌ای است که جهان را نه در قطعیت، بلکه در تردید، رؤیا و جست‌وجو روایت کرد. غزاله علیزاده از جمله نویسندگانی بود که ادبیات برایش راهی برای فهم جهان بود؛ راهی که از پرسش آغاز شد و در کلمات ادامه یافت.

۲۷ بهمن، یادآور تولد هنرمندی است که آواز را نه صرفاً به‌عنوان اجرا، بلکه به‌عنوان شیوه‌ای برای زیستن برگزید. معصومه مهرعلی از جمله صداهایی است که مسیرش از تجربه‌های ساده کودکی آغاز شد و به جایگاهی رسید که امروز در حافظه آموزشی و هنری آواز ایرانی تثبیت شده است.